GreekEnglish (UK)

Ελληνική Εταιρία Προστασίας
& Αποκαταστάσεως Αναπήρων Προσώπων-ΕΛΕΠΑΠ

.

Μαρτυρία Απόφοιτου Προγράμματος Νευροψυχολογικής Αποκατάστσης Ενηλίκων ατόμων με Επίκτητες Εγκεφαλικές Βλάβες  ΕΛΕΠΑΠ

Το δικό μου ταξίδι στη ζωή τον Αύγουστο του 2003 φάνηκε να έχει άλλη ρότα από αυτή που υπολόγιζα εγώ στο παρελθόν... Πιο συγκεκριμένα στις διακοπές μου το καλοκαίρι στο νησί από όπου κατάγομαι μου συνέβη ένα ατύχημα με μοτοσυκλέτα όπου χτύπησα πολύ σοβαρά στο κεφάλι μου... παρέμεινα αρκετές ώρες έχοντας χάσει τις αισθήσεις μου και τις πρωινές ώρες με μετέφερε ελικόπτερο στον Ευαγγελισμό στην Αθήνα. Αρχικά ΜΕΘ, ΜΑΦ.... και έπειτα σπίτι...με αμαξίδιο με δυσκολίες στη κίνηση, στο λόγο, και με σοβαρότατα προβλήματα μνήμης. Η κίνηση και ο λόγος φτιάξανε επανήλθανε ωστόσο η συμπεριφορά μου ήταν αυτή που δημιουργούσε προβλήματα ήμουνα ευέξαπτος, εύθικτος και τσακωνόμουν με το παραμικρό . αισθανόμουν ότι φταίνε οι άλλοι γιατι δεν αντιλαμβάνονται ότι εγώ είμαι μια χαρά και μπορώ να επιστρέψω στον παλιό εαυτό μου. Έκανα μια προσπάθεια να επιστρεψω στον παλιό ευατό μου.  Γύρισα στην εργασία μου ως έμπορος ειδών υγιεινής, η οποία όμως ναυαγησε.... γιατί εγώ από τη μια νευρίαζα και από την άλλη δεν αντιλαμβανόμουνα τους άλλους, αισθανόμουνα ότι οι άλλοι μιλάνε υποτιμητικά για μένα, ότι δεν μου δίνουν σημασία, ότι ήτανε επικριτικοί απέναντί μου... εντάσεις, τσακωμοί, φυγή, απογοήτευση, στενοχώρια, μοναξιά, θλίψη που δεν τα καταφέρνω πλέον... όλα μπερδεμένα στο μυαλό μου... και η μνήμη να μη με υποστηρίζει…  ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ΓΙΑΤΙ;…

Στο Πρόγραμμα της ΕΛΕΠΑΠ έχω έρθει από το 2008- εδώ ξεκίνησα να μαθαίνω τον καινούριο Μιχάλη, το Μιχάλη μετά την κρανιοεγκεφαλική κάκωση. Συγκεκριμένα, άρση αναστολών, δυσκολίες προσοχής και συγκέντρωσης, δυσκολίες αντίληψης και κατανόησης, δυσκολίες στην οργάνωση και στον προγραμματισμό και βέβαια δυσκολίες καταγραφής νέων πληροφοριών ηταν κάποια από τα νέα δεδομένα μου που έπρεπε να μάθω να τα αντιληφθώ, να τα αποδεχτώ και με κάποιο τρόπο να τα αντισταθμίζω. Σήμερα μπορώ και είμαι αυτόνομος και παρά τις σοβαρές δυσκολίες της μνήμης μου μετακινούμαι χωρίς πρόβλημα με τα ΜΜΜ, μένω σε δικό μου διαμέρισμα και τα φέρνω όλα εις πέρας. Επιδιώκω τη συναναστροφή με τους άλλους δεν με αποσυντονίζουνε οι δικές τους απόψεις, μπορώ να συμμετάσχω σε συζητήσεις που γίνονται χωρίς να υπάρχουνε εντάσεις. Βλέπω το γιο μου 2 φορές τη βδομάδα και χαράσω νέα ρότα για τη ζωή μου. Θέλω να τον δω να μεγαλώνει και να εξελίσεται και να είμαι κοντά του και στόχος μου είναι να βρω κι εγώ μία σύντροφο για να συνεχίσω το ταξίδι της ζωής μου..

Ευχαριστώ πολύ το Πρόγραμμα Νευροψυχολογικής Αποκατάστσης Ενηλίκων ατόμων με Επίκτητες Εγκεφαλικές Βλάβες  ΕΛΕΠΑΠ που μου ξανάδωσε την ευκαιρία να ζω, να ονειρεύομαι και να μοιραζομαι με δικούς μου ανθρώπους τη ζωή μου..  

Μιχάλης Βενιός

Μαρτυρία Μητέρας Παιδιού Σ.Θ.

Ο Σ. πήγε στην ΕΛΕΠΑΠ 3,5 μηνών περίπου. Ήταν πολύ υποτονικός. Δεν κράταγε το κεφάλι του, δεν έκανε θηλαστικές κινήσεις, δεν έκλαιγε, δεν γελούσε.

Σήμερα ο Σ. είναι 2 χρονών και 2 μηνών. Έχει δυναμώσει πάρα πολύ.
Πίνει γάλα με το μπιμπερό  χωρίς να το χύνει .
Όχι μόνο κρατάει το κεφάλι του αλλά στέκεται στα πόδια του για λίγο και κάνει βήματα έχοντας τεντωμένο το σώμα του.
Καταλαβαίνει διάφορα αντικείμενα. Όπως όταν τον ρωτάς: «πού είναι το αυτοκίνητο;», κοιτάει το αυτοκίνητο. Κάνει παλαμάκια, «πλάθω κουλουράκια», άρχισε να χαιρετάει, να κάνει «γεια σου» με το χέρι του. Τρώει μπισκότο μόνος του.
Φυσικά, κάθεται μόνος του. Δίνει φιλάκι! Αν του ζητήσεις χορεύει! - δηλαδή κουνιέται - ακούει μουσική!
Είναι χαρούμενο παιδί! Γελάει με φωνή. Σου κάνει χαρούλες! Παρακολουθεί τα πάντα. Πετάει αντικείμενα για να του τα δώσεις και τα ξαναπετάει. Όταν του πέσει κάτι το ψάχνει. Του αρέσει η κούνια και η βόλτα! Χαίρεται όταν βλέπει άλλα παιδιά.
 
 
 
ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΖΩΗΣ

Μαρτυρία Εθελόντριας-Εργαζόμενης «Μέρα πρώτη: η καρδιά μου χτυπά δυνατά γιατί δεν ξέρω τι να περιμένω… Σκέψεις πολλές περνούν από το μυαλό μου όπως: «Τι θα κάνω με τα παιδιά; Πώς θα με υποδεχθούν;» Μπαίνω στη μεγάλη τάξη (την μπλε τάξη της Πρώιμης Παρέμβασης). Κοιτάζω γύρω μου και ένα αγοράκι, ο Παναγιώτης, μου χαμογελά και ανοίγει τα χεράκια του σε μια μεγάλη αγκαλιά. Ήταν αρκετό. Ο «πάγος» έλιωσε και τα συναισθήματα ξεχείλισαν. Ήταν μόνο η αρχή. Πέντε χρόνια πέρασαν από τότε και από εθελόντρια, το 2009 έγινα εργαζόμενη. Τα συναισθήματα παραμένουν ίδια. Ευτυχία, ζεστασιά, αγάπη για όλα αυτά τα παιδάκια που ζητούν ένα καλύτερο μέλλον. Ο δρόμος δύσκολος αλλά πολλά θα καταφέρουν να τον διαβούν. Κάποια άλλα θα πρέπει να προσπαθήσουν περισσότερο. Βρίσκονται όμως στο καλύτερο μέρος για να το πετύχουν!»
Κατερίνα Μαδούρου
 
 
Μαρτυρία Μητέρας Παιδιού Μ.Π.
 
Χωρίς την υποστήριξη της ΕΛΕΠΑΠ δεν θα τα είχαμε καταφέρει.
 
ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΓΟΝΕΑ
«Ευχαριστώ πολύ για την ευκαιρία που μου δόθηκε να μάθω πράγματα για τον εαυτό μου που ίσως να μην είχα ανακαλύψει, όπως και τη σωστή αντιμετώπιση του προβλήματος που αντιμετωπίζει το παιδί μου. Εισέπραξα θετική ενέργεια και δύναμη για συνέχεια. Ελπίζω να επαναληφθεί με νέα θέματα προς συζήτηση. Με βοήθησαν πολύ αυτές οι συνεδρίες.»
 
εΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΤΟΥς ΜΕΓΑΛΟΥς ΕΥΕΡΓΕΤΕς ΜΑΣ
supportersupportersupportersupportersupportersupporter
supportersupportersupportersupportersupportersupporter
supportersupportersupportersupportersupporter